Revalidatiekliniek – deel 2

11 januari 2020 0 Door Bewustco-ouder

Afgelopen week was het dan eindelijk zover, ik had mijn teruggavegesprek bij de OCA. Ik mocht voorafgaand aan het gesprek het verslag lezen dat de 3 artsen hadden geschreven, daarna zouden we dat verslag een beetje bespreken en de afspraken gaan inplannen! Het verslag lezen vond ik vooral confronterend, het is best een verschil met uitspreken wat je gevoelens zijn en welke pijn je hebt/ervaart dan het daadwerkelijk ook op papier te zien staan.

Ik heb ook mijn werkmap ontvangen, een map waarin informatie staat over wat bv pijn eigenlijk is, maar ook met oefeningen/opdrachten erin. In deze map zal ik alles gaan bijhouden en komt ook mijn schema van het bewegen op de zaal te zitten. De psychologe was ook aanwezig bij het gesprek, het is een andere vrouw dan degene met wie ik de intake had. Ik had gelukkig meteen een goed gevoel bij deze psychologe, erg belangrijk als je over jezelf gaat praten.

Ik ga verschillende behandelingen krijgen, namelijk: fysio-educatie, fysio-coaching, ergo-coaching, ontspanningstraining, psycho-educatie, cognitieve gedragstherapie, buddygesprekken en zaaltraining.
Ik heb cognitieve gedragstherapie doorgestreept, omdat ik heb aangegeven dat ik dit al vaker heb gehad en wel weet hoe het moet, dus dat gedeelte gaan we anders doen.

Het is een traject van 12 weken waarin ik dus 2x per week 2 uur afspraken heb. Op dinsdag en op vrijdag zoals het er nu naar uit ziet. Op dinsdag heb ik dan of fysio-educatie/fysio-coaching en zaaltraining en op vrijdag heb ik 1 uur psycholoog en 1 uur zaaltraining. Daarbij komen dan nog afspraken met de ergotherapeut en 2x een afspraak met een revalidatiearts.

Vanaf de week van 21 januari begint het allemaal echt, nu is de opbouw bezig. Deze heb ik gisteren gehad en ook aanstaande dinsdag heb ik hiervoor een afspraak! Gisteren heb ik fysio educatie gehad van een uur en daarna een klein half uur zaaltraining. Het was interessant, ik heb uitleg gekregen over het verschil tussen acute pijn en chronische pijn. Bij chronische pijn gaat het fout in de hersenen. Erg simpel gezegd ‘denken’ de hersenen dat er nog pijn is, waardoor de pijnprikkel gewoon nog steeds naar dat bepaalde lichaamsdeel wordt gestuurd. In mijn geval gaat het voor een vrij groot gedeelte van mijn lichaam dus mis.

Bij zaaltraining gaan we beginnen met 2 cardio apparaten en ik moet vooral voelen wat ik merk aan mijn lichaam. Krijg ik ergens pijn, voel ik dat er een verandering optreed ergens in mijn lichaam? Enz enz. Het gaat er ook niet om dat ik het perse 10/15 minuten moet doen, maar ik moet het doen zolang ik voel dat het goed gaat en ik daarna nog gewoon kan functioneren. Best wel moeilijk aangezien ik eigenlijk altijd over mijn eigen grenzen heen ga, nu moet ik dus stoppen voordat ik de grens bereik!

Wordt vervolgd!