Revalidatiekliniek – deel 1

1 november 2019 2 Door Bewustco-ouder

Vandaag had ik de eerste intake, van de drie, bij een revalidatiekliniek. Ik was altijd onder de veronderstelling dat een revalidatiekliniek is voor mensen die moeten revalideren, na een ongeluk of operatie bv. Maar deze revalidatiekliniek is gericht op mensen met chronische pijn. En bij die club mensen hoor ik. Ik heb chronische pijn. Ik word elke dag wakker met pijn en ik ga ermee naar bed. Ik heb gelukkig goede dagen, maar ook slechte dagen. Op de goede dagen geef ik de pijn een 5/6 en op slechte dagen zit ik op de 10. Ik heb ook wel eens hele slechte dagen (vaak als ik bv een leuke dag/avond heb gehad de dag ervoor), dan geef ik de pijn het cijfer 12.

Vorige week vrijdag had ik het kennismakingsgesprek en ik besef mij nu dat ik eigenlijk jarenlang mijn kop in het zand gestoken heb. Zeggen dat ik de pijn heb geaccepteerd, maar dat heb ik niet. Vorige week kwam het besef bij mij naar boven dat ik al 23 jaar pijn heb. Al 23 jaar, dat is echt belachelijk lang. Ik kan mij niet eens herinneren hoe het is om geen pijn te hebben. Het is zo normaal voor mij, dat ik niet beter weet. Ook ben ik veel te streng voor mezelf. Ik ben van nature een doorzetter, ik ga niet bij de pakken neerzitten en dat is een hele goede eigenschap aan de ene kant, maar het kan ook verkeerd gaan daarmee. Ik vind mezelf namelijk niet zielig en ik wil niet zielig gevonden worden. Ook vergelijk ik mijzelf met andere mensen met chronische pijn en ik vind het dan nog wel meevallen met mijn pijn. Ik kan gewoon alles nog doen, lig ’s nachts niet wakker van de pijn en heb geen zware medicatie qua pijnstilling.

Ik meld mij altijd te laat ziek, als het al echt niet meer gaat. Ik vind het namelijk best wel moeilijk om mij daarvoor ziek te melden. Ook heb ik af en toe het gevoel dat er maar weinig begrip is voor iemand als je chronische pijn hebt. Vaak het gevoel dat ik een zeikerd ben als ik mijn werk opbel om mij ziek te melden, maar misschien is dat gewoon een gevoel van mij en denk ik voor mijn werkgever, valt het allemaal wel mee. Het is in ieder geval wel lastig, je kunt niet aan mij zien dat ik pijn heb. En ik kan mij voorstellen dat het moeilijk is om jezelf te verplaatsen in iemand die altijd maar pijn heeft als je zelf niet altijd maar pijn hebt. Ik hoef dus niet zielig gevonden te worden, ik wil geen medelijden, maar een beetje begrip zou fijn zijn.

Anywayz om terug te keren bij de revalidatiekliniek. Ik hoop echt met heel mijn hart dat ik na deze intakegesprekken een GO krijg van ze en vervolgens ook van de verzekering een GO krijg. Anders kan het eventueel nog via mijn werkgever worden gespeeld (daar werkt deze kliniek mee samen namelijk), maar dan duurt het allemaal weer langer voordat ik kan beginnen. Het zal, als het doorgaat, een intensieve periode worden. 2x in de week 2 uur een afspraak met een fysio en ook nog 1x per week een afspraak met een psycholoog. En dat voor 12 weken lang.

Mijn doel is duidelijk. Dagjes uit plannen zonder na te denken bij wat voor pijn het mij kan opleveren. Geen sjaaltjes meer om mijn nek elke dag, iets simpels als weer een ketting om kunnen. Accepteren dat ik pijn heb en dat het erbij hoort in mijn leven. En voor mij het allerbelangrijkste echt weten dat ik een leuke moeder ben voor mijn kinderen, want zo voelt het nu niet.