Onvoorwaardelijke liefde

27 september 2019 0 Door Bewustco-ouder



Ik dacht te weten wat liefde was, totdat T. geboren werd. Alle liefde die ik daarvoor voelde viel weg. Ik weet het moment nog dat ik besefte hoeveel ik van hem hield. T. was 2 weken oud en ik zat met hem op de bank. Het was de 1e week dat we met zijn tweetjes waren (J. was weer aan het werk gegaan) en ik keek hem aan en ineens kwam dat gevoel over me heen, die alles overheersende liefde. Die zo ontzettend diep gaat. Het zullen ook de kraamtranen zijn geweest, maar met dat besef heb ik gejankt op de bank. Wat was ik ontzettend gelukkig! Dat ik dit mee mocht maken.

Toen ik zwanger was van E. ging het allemaal anders. De hele zwangerschap was anders, want ik was al moeder, ik had een drukke peuter om me heen en ik had gewoon minder tijd daardoor om erbij stil te staan. Uiteraard was ik dolblij dat ik zwanger was en dat ik weer moeder ging worden, maar het gevoel was anders. Ik was ook benieuwd hoe dat ging, nog een keer die onvoorwaardelijke liefde voelen. Kon dat wel voor een 2e keer? Hoe zou dat gaan? Vragen die mij veel bezig hielden. Ondertussen genoot ik wel van het contact die ik al snel had met E.

Na de geboorte heb ik, in tegenstelling met T. na de geboorte, 2 uur van haar genoten op mijn borst, wat was ik verliefd op haar en wat was ik blij dat ze er was. Maar hield ik van haar? Dat laatste wist ik niet eigenlijk, maar ik maakte me er niet zo druk om, want dat echte houden van gevoel kwam bij T. ook pas na 2 weken. Ik ging er vanuit dat het vanzelf wel zou komen.

Maar het kwam maar niet, ik vond dit een vreselijk gevoel en zat hier erg mee. Na 6 weken kwam ook de uitslag van de DNA test die we hadden laten doen. En wat bleek ook E. heeft NF1, een erfelijke ziekte (T. heeft deze ziekte ook). Ik begon mezelf steeds schuldiger te voelen en daardoor kwam ik in een negatieve spiraal terecht. Ik WILDE ook hetzelfde voelen, maar ik voelde het maar niet. Ik hield wel van haar, maar niet dat onvoorwaardelijke houden van dat ik had voor T.

Een paar weken later heb ik aangeklopt bij de huisarts en heb ik een afspraak gekregen met een praktijkondersteuner van de huisarts. Lekker laagdrempelig én niet onbelangrijk ik kon er meteen terecht.

Ik heb veel met hem gepraat over mijn schuldgevoelens, mijn houden van gevoelens en het feit dat ik helemaal niets van E. kon hebben, waardoor ik mij een slechte moeder voelde. Met de nodige handvatten en fijne therapie ben ik er weer uitgekomen. En ergens in december was het gevoel er dan eindelijk voor E. onvoorwaardelijke liefde ♥