Hoe word je een bewuste co-ouder – Deel 3

7 september 2019 0 Door Bewustco-ouder

Na de speeddate ben ik meteen naar huis gegaan, ik was moe door alle gesprekken en indrukken, hoefde gelukkig niet naar huis toe, want die avond bleef ik slapen bij mijn vader.
Ik geloof dat ik een paar dagen later J. een mail heb gestuurd en ik kreeg zowaar antwoord terug van hem! Een week later zaten we in een tentje in Amsterdam en hebben we echt heel veel en heel lang gepraat over van alles en nog wat. Ons leven, wat we wilden (allebei 2 kinderen) hoe we het voor ons zagen. Ik vertelde hem meteen van mijn erfelijke ziekte (want dat was toch wel een dingetje geweest bij die 2 stellen) en over nog veel meer. Het voelde zo ontzettend goed, maar ik wilde niet te blij zijn.
Na deze afspraak bleven we contact houden en 2 weken later hadden we weer een afspraak, ik wist dat hij ondertussen nog een afspraak zou hebben met een andere vrouw wat mij erg onzeker maakte, want ‘wat als hij haar leuker zou vinden dan mij?’. Ik heb dat tijdens onze afspraak ook gewoon gezegd (zo apart ik zou dat nooit zeggen tegen een hetero man) en ik kon na zijn antwoord op dat moment wel gillen en een gat in de lucht springen, want ik was leuker!!!

Na deze eerste 2 afspraken hebben we elkaar in 5 maanden tijd heel vaak gezien, veel gepraat, kennisgemaakt met familie en vrienden. Ook een ouderschapsplan gemaakt en wat bleek we lagen met eigenlijk alles op één lijn, ik was zo blij en tegelijk voelde het zo onwerkelijk, zou ik dan toch echt moeder gaan worden? Ergens in augustus heb ik dan toch gevraagd wanneer hij dacht om te gaan beginnen met het proberen zwanger te worden en 2 maanden later was het zover. Ik had potjes en spuitjes in huis gehaald, wist ongeveer wanneer mijn ovulatie zou zijn (gelukkig zijn er testen!) en we gingen ervoor. Na die paar keer was het wachten totdat ik wel of niet ongesteld ging worden, dat waren echt de langste weken van mijn leven. Ik voelde van alles en werd uiteindelijk best wel gek van mezelf.
Maar helaas na ongeveer 2 weken had ik een omo witte test en werd ik ongesteld. Ik heb er flink wat verdriet om gehad, maar wist ook wel dat het nog maar de 1e keer was, dus we gingen op naar ronde 2.
Ronde 2 ging voor mijn gevoel veel beter dan ronde 1, ik wist beter wat ik moest doen en het was ook niet meer zo spannend. Ook daarna weer, de eerste week was ik nog redelijk ontspannen, maar die 2e week niet meer. Ik had een paar vage symptomen en symptomen die ik normaliter had als ik ongesteld zou worden had ik niet. Ook mijn temperatuur bleef hoog, zou ik dan misschien toch zwanger zijn? Op 27 november kon ik niet meer wachten en heb ik in alle vroegte een test gedaan en er kwam een heel dun 2e streepje op de test te staan. Ik kon het niet geloven, was dit echt een 2e streep? ’s Middags toen ik thuis kwam na echt de langste werkdag ooit heb ik nog een test gedaan en ja hoor daar was ie weer een 2e streep!! Uiteraard meteen via de app verteld aan J. en hij was ook hartstikke blij dat ik gewoon zwanger was. Het enige wat ik dacht was: Ik word mama, ik word mama ♥

Bij mij wist vrij snel iedereen al dat ik zwanger was, want iedereen wist dat ik bezig was hiervoor en ik kon het ook gewoon niet voor me houden, ik was éindelijk zwanger na al die jaren. Ook op mijn werk wist al vrij snel iedereen het, want ik was al vrij snel zo kotsmisselijk dat werken erg zwaar was en ook kreeg ik al vrij snel lichamelijke klachten (helaas). De lichamelijk klachten werden al snel steeds erger en erger. Tegen het einde van de zwangerschap kon ik nauwelijks bewegen nog van de pijn, maar de schopjes in mijn buik, het contact met die kleine dat was zo mooi.