Hoe word je een bewuste co-ouder – Deel 2

7 september 2019 0 Door Bewustco-ouder

Nadat ik een advertentie had gezet kreeg ik hierop verschillende reacties van verschillende mannen. Hier zaten ook hetero mannen bij trouwens, maar ik richtte mij op homo mannen, dat vond ik (vooral na het coach gesprek dat ik had gehad) een fijner idee.
Al snel kreeg ik een reactie van een stel uit Amersfoort en na wat heen en weer met ze te hebben gemaild maakte ik een afspraak met ze. Poeh wat was ik weer zenuwachtig voor deze date, lang geleden dat er zoveel zenuwen door mijn lijf heen gierden. Door één van de mannen werd ik opgehaald op het station, met hem klikte het eigenlijk meteen en de zenuwen waren weg. We reden naar hun huis en hebben een paar uur lang over van alles en nog wat gekletst, met man 2 voelde ik niet echt een klik en dat was denk ik ook wederzijds. We spraken toen man 1 mij wegbracht over een 2e date, maar die is er nooit gekomen, want een week na de date kreeg ik een mail van ze. Het werd niets, de reden was keihard: ik heb een erfelijke ziekte en ze zagen het niet zitten dat er een kans was dat hun kind deze ziekte ook kon krijgen. Dat was dat.
Ik ben hier behoorlijk van de kaart van geweest, je wordt afgewezen op je lichaam op je moeder zijn en dat is zo pijnlijk en verdrietig. Maar ik ben een doorzetter in hart en nieren dus ik zette een knop om en ging weer door, ergens in Nederland moest toch wel man(nen) zijn die wel voor mij wilden gaan!
Daarop volgden een speeddate waar geen leuke mannen waren, wel veel leuke gesprekken gehad overigens, een date met weer 2 mannen die mij ook niet wilden vanwege mijn erfelijke ziekte en later nog een date met een single homo (compleet fiasco) en een single hetero man met een lichamelijke beperking.

In maart 2014 was er weer een speeddate, ik wilde het nog afzeggen een paar weken van tevoren want ik zag het allemaal niet meer zitten, maar toch ben ik gegaan (gelukkig maar!). Ik had me opgegeven voor regio Amsterdam, omdat ik het gevoel had dat ik in de regio waar ik toen woonde (Zwolle) niemand zou tegenkomen. Het is gek, maar achteraf gezien had ik J. van te voren al zien rondlopen en hoopte ik dat ik met hem zou gaan praten. En ja hoor na een paar gesprekken met andere mannen kwam ik bij zijn tafeltje terecht. Het stemmetje in mijn hoofd zei: ‘dit is hem, Marieke’.

We bleken allebei bij de overheid te werken en verder was er gewoon meteen een klik. Ik weet echt niet meer waar we het die paar minuten over hadden, maar de bel voor het volgende gesprek kwam al veel te snel en we hebben mailadressen uitgewisseld die avond. Ik wist dat ik nog een keer met hem wilde afspreken.